8 Φεβρουαρίου 1857… φεύγει ο Εθνικός μας ποιητής

Έστησ'  ο  Έρωτας  χορό  με  τον  ξανθόν  Απρίλη,
Κι  η  φύσις  ηύρε  την  καλή  και  τη  γλυκιά  της  ώρα,
Και  μες  στη  σκιά  που  φούντωσε  και  κλει  δροσιές  και  μόσχους
Ανάκουστος  κιλαϊδισμός  και  λιποθυμισμένος.
Νερά  καθάρια  και  γλυκά,  νερά  χαριτωμένα,
Χύνονται  μες  την  άβυσσο  τη  μοσχοβολισμένη,
Και  πέρνουνε  το  μόσχο  της,  κι  αφήνουν  τη  δροσιά  τους,
Κι  ούλα  στον  ήλιο  δείχνοντας  τα  πλούτια  της  πηγής  τους,
Τρέχουν  εδώ,  τρέχουν  εκεί,  και  κάνουν  σαν  αηδόνια.
Εξ'  αναβρύζει  κι  η  ζωή  σ'  γη,  σ'  ουρανό  σε  κύμα.
Αλλά  στης  λίμνης  το  νερό,  π'  ακίνητό  'ναι  κι  άσπρο,
Ακίνητ'  όπου  κι  αν  ιδείς,  και  κάτασπρ'  ως  τον  πάτο,
Με  μικρόν  ίσκιον  άγνωρον  έπαιξ'  η  πεταλούδα,
Που  'χ'  ευωδίσει  τς  ύπνους  της  μέσα  στον  άγριο  κρίνο.
Αλαφροίσκιωτε  καλέ,  για  πες  απόψε  τι  'δες`
Νύχτα  γιομάτη  θαύματα,  νύχτα  σπαρμένη  μάγια!
Χωρίς  ποσώς  γης,  ουρανός  και  θάλασσα  να  πνένε,
Ούδ'  όσο  καν'  η  μέλισσα  κοντά  στο  λουλουδάκι,
Γύρου  σε  κάτι  ατάραχο   π'  ασπρίζει  μες  στη  λίμνη,
Μονάχο  ανακατώθηκε  το  στρογγυλό  φεγγάρι,
Κι  όμορφη  βγαίνει  κορασιά  ντυμένη  μες  το  φως  του.

Δ.  ΣΟΛΩΜΟΣ:  ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ  ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ
ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ  Γ΄,  αποσπάσματα  6

No comments

εκτός ίσως απ' τ' ότι πρέπει να αρχίσω να διαγράφω τους ανθρώπους που μισούσα στο σχολείο και παρ' όλα αυτά τους έχω κάνει add...

Αγαπητοί φίλοι,


Επισκεφτείτε τη σελίδα http://www.tovima.gr/vimygazino/vimygazino.aspx
Στη στήλη «Η δουλειά μου» θα βρείτε το άρθρο μου Βιβλιοθηκονόμος: Τι είμαι και πού πάω;
Ψηφίστε το από αύριο 28/9 – 8/10 για να το δούμε όλοι μαζί δημοσιευμένο στο επετειακό τεύχος του ΒΗΜΑgazino, στις 17 Οκτωβρίου.

Ευχαριστώ,

Αφροδίτη

"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ" και το Facebook...

"TA ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΑ. ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. ΑΠΛΩΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ. ΑΥΤΗ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ. ΤΟ 93% ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ.. ΕΣΕΙΣ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΤΟ 7% ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ... ΑΦΗΣΟΥΝ ... ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ..."

 

Αυτό το κατά τ' άλλα πολύ χαριτωμένο post είδα στον τοίχο κάποιου από τους φίλους μου στο facebook. Προς στιγμήν σκέφτηκα: "Θα με εντάξω στο 7%!!!!" και έκανα copy.

Και μετά ξανασκέφτηκα... "παιδιά με ειδικές ανάγκες"; Δεν είναι καν politically correct! Τα παιδιά με αναπηρία, λοιπόν... Και όχι μόνο τα παιδιά αλλά και οι άνθρωποι με αναπηρία δεν επιζητούν την αποδοχή κανενός.

Γνώμη μου; ΦΥΣΙΚΑ! Και τι έγινε; Το πολύ πολύ να δεχθώ επιστολές διαμαρτυρίας. Νομίζω όμως το να θεωρούμε εμείς οι "αρτιμελείς" (λέμε τώρα) ότι αυτοί οι "με τις ειδικές ανάγκες" έχουν ανάγκη τη δική μας αποδοχή είναι άκρως εγωιστικό! Από πού κι ως πού βάζουμε τους εαυτούς μας σε μια θέση κριτή για το ποιον θα αποδεχθούμε και ποιον όχι;

ΟΚ, εγώ είμαι χοντρή. Ζητάω την αποδοχή κανενός; Όχι. Η διπλανή είναι ντερέκι και φοράει παπούτσι νούμερο 42. Ε και; Χρειάζεται την αποδοχή μου; Και ο παραπέρα χρειάζεται ένα αναπηρικό καρότσι για να κινηθεί. Ε και;

Αν δε ζούσαμε σ' αυτή τη χώρα δε θα ήταν καν θέμα προς συζήτηση. Δε θα χρειαζόταν την αποδοχή μου γιατί δε θα με είχε ανάγκη να κατέβει το πεζοδρόμιο! Κανένας κάφρος δε θα είχε παρκάρει πάνω στη ράμπα και όλα τα δημόσια κτίρια θα είχαν ράμπα! Ο τυφλός δε θα έπεφτε στις κολώνες επειδή οι ειδικές πλάκες του πεζοδρομίου καταλήγουν σε αδιέξοδο γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να τις τοποθετήσει σωστά.

Και το να αφήσω ένα Post για μια μέρα στο wall του facebook δείχνει ξαφνικά ότι νοιάζομαι; Touching! Μου σηκώθηκε η τρίχα από συγκίνηση!

Και οι νοητικά ανάπηροι; Ναι, χρειάζονται ειδική αγωγή. Και ναι, κατά κανόνα γίνεται ιδιωτικά γιατί δεν ξέρω αν και πόσα δημόσια σχολεία ειδικής αγωγής υπάρχουν και κυρίως αναλογικά με το πόσα χρειάζονται! Αλλά τι να το κάνεις; Βάζοντας αυτό το Post στο wall θα πω: "Τι γλυκό παιδάκι! Πόσο χρονών είναι;" αντί του "Αχου το γλυκό μου! έτσι γεννήθηκε το καημένο;"

 

Ξεκολλήστε! Το να το θυμηθώ μια μέρα στον "τοίχο" δεν το κάνει πρόβλημά μου και κυρίως δε με κάνει κομμάτι της λύσης! Απλά για μια μέρα θα σκεφτώ αυτό (τι μια μέρα... για τα δευτερόλεπτα που παίρνει το copy paste) και μετά; μάλλον θα ξαναβάλω κάποιο άλλο moto όπως το "Carpe Diem" ή ένα βιντεάκι απ' το youtube με το αγαπημένο μου συγκρότημα.

 

Και πάλι! Ανατρίχιασα!

 

Αν πραγματικά αποδέχεστε τα άτομα με αναπηρία, μην παρκάρετε (με αλαρμ ή χωρίς) την επόμενη φορά στη ράμπα, μην αγνοείτε τον άνθρωπο με το μπαστούνι και μη δείχνετε οίκτο στην αναπηρία του άλλου! Άλλωστε, οι περισσότεροι από εμάς εκεί έξω είμαστε συναισθηματικά ανάπηροι και αυτό, πιστέψτε με, επηρεάζει τη ζωή και τη συμπεριφορά πολύ περισσότερο των (και πολύ περισσότερων) ανθρώπων που βρίσκονται γύρω μας!

Υ.Γ. Μπορεί να ακούγομαι κυνική. Ο λόγος που αντιδρώ έτσι είναι γιατί πιστεύω πραγματικά πως τα άτομα με αναπηρία έχουν ανάγκη την αγάπη και την αποδοχή όσο την έχουμε και όλοι οι υπόλοιποι. Και θεωρώ εξαιρετικά υποκριτικό να το σκεφτώ απλά μια μέρα και να το δηλώσω με 3 γραμμές στο FB. Προτιμώ να το δηλώνω κάθε μέρα, με τη στάση μου, σε κάθε περίσταση της ζωής μου.

Ελλάδα έχεις ταλέντο

- Γύρισες;
- Δε με βλέπεις; Τι ρωτάς!
- Νευράκια;
- Λίγο.
- Έγινε κάτι;
- Απλά πονάει λίγο το χέρι μου.
- Κουράστηκες σήμερα; Πώς πήγε η μέρα σου;
- Όλα ήταν μια χαρά μέχρι 2 λεπτά πριν σχολάσω!
- Γιατί; Ήρθε κανένας περίεργος τελευταία στιγμή;
- Μπα… αυτό έχει πάψει πια να με πειράζει, τους έχω συνηθίσει.
- Τότε; Έχει να κάνει με τον πόνο στο χέρι; Έπαθε τίποτα ο νάρθηκας;
- Όχι.
- Θα μου πεις ή θα με σκάσεις; Εκτός κι αν ετοιμάζεις καμιά από τις κλασικές γκρίνιες σου...
- Τώρα μπήκες στο θέμα!
- Ωχ! Τι έγινε πάλι;
- Το χέρι μου πονάει γιατί 2 λεπτά πριν σχολάσω πήγα να σβήσω το air condition.
- Και τι; Ήταν βαρύ το χειριστήριο; Χαχα
- Όχι βρε! Άντε πια! Παίζεις με τον πόνο μου! Να τα πάρω απ’ την αρχή
- Πάρ ‘τα να δούμε τι θα γίνει.
- Κατά τις 6.30 ακούω στο αναγνωστήριο να στάζει νερό λες και έχουν ανοίξει βρύση. Και τι να δω;! Το air condition, έχει ένα σωληνάκι που κάποτε έβγαινε έξω απ’ το παράθυρο. Και τώρα, αυτό το σωληνάκι έστεκε κομμένο και μαραμένο να στάζει μέσα στη βιβλιοθήκη. Τα νερά είχαν κάνει λίμνη στο πάτωμα. Φρίκαρα!
- Και;
- Ε... μετά, σκέφτηκα ότι δεν θα ερχόταν άλλος κόσμος (δεν είχαν μάθημα και τα μικρά στο πολιτιστικό) οπότε τα άφησα για να σφουγγαριστούν το πρωί μιας και τα καθαριστικά είναι κλειδωμένα. Έμπλεξα και με τη δουλειά και το άφησα.
- ΟΚ... φαίνεται ότι το διαχειρίστηκες μια χαρά. Το πρόβλημα πού ήταν; Και κυρίως τι έπαθε το χέρι σου;
- Στο σχόλασμα, πήγα να κλείσω το δεύτερο κλιματιστικό και τότε έπαθα το εγκεφαλικό. Χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι, έσταζε ΚΑΙ αυτό. Και μάλιστα, όποιος τεχνικός είχε έρθει τελευταίος, είχε γυρίσει το σωληνάκι που έσταζε προς την εσωτερική πλευρά των ραφιών. Αποτέλεσμα; Βρίσκω 2 ράφια πλημμυρισμένα, τα νερά να τρέχουν προς το τρίτο και τα βιβλία των 2 ραφιών μουλιάζουν μέσα. Έπιασα πολλά μαζί και βιαστικά και τραβήχτηκε πάλι ο τένοντας. Το πρόβλημα είναι ότι 2 ράφια έγιναν χάλια! Και ότι ο καιρός ζεσταίνει και θα πάθω καμιά αποπληξία εκεί μέσα... Αλλά δεν ήταν καν αυτό που μ’ έκανε να τα πάρω!
- Αλλά;
- Παίρνω τηλέφωνο να ειδοποιήσω ώστε αύριο να το φροντίσουν και τι παίρνω σαν απάντηση;
- Τι;
- «Το ξέρουν από πέρισυ! Είχαν πάρει και τα μέτρα για το σωλήνα που χρειάζεται».
- Και; Γιατί δε φτιάχτηκε;
- «Βρείτε λεφτά για το σωλήνα και θα το φτιάξουμε».
- Πλάκα κάνεις!
- Όχι! Ελλάς το μεγαλείο σου!
- Ή πιο επίκαιρα... Ελλάδα έχεις ταλέντο!!!
- Χαχαχαχα

Συμμαχία κατά της ακρίβειας;;;;!!!!

(Πρωί, κατά τις 10 παρά, κάποια καθημερινή, στη δουλειά).

- Άκουσες τα νέα;

- Πολλά άκουσα, σε ποια απ' όλα αναφέρεσαι;

- Στη "Συμμαχία κατά της ακρίβειας".

- Τι είναι αυτό; Ξέρεις... οι Συμμαχίες με παραπέμπουν σε Τρόικα... χαχα

- Άντε βρε! Αμέσως, να βάλεις το κακό με το νου σου.

- Για πες...

- Είναι μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε ο Βήμα FM με την Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδος της ΓΣΕΕ.

- Και;

- Ε... καλούν διάφορες επιχειρήσεις να κάνουν έκπτωση σε συγκεκριμένες ομάδες καταναλωτών, κυρίως σε αυτούς που θεωρητικά πλήττονται περισσότερο ενώ ταυτόχρονα, οι επιχειρηματίες αυξάνουν τον τζίρο τους μειώνοντας κατά τι τα κέρδη τους.

- Καλόοοοοοο! Και έχει απόκριση;

- Ένα θα σου πω: Γύρω στις 1200 επιχειρήσεις σε 3 βδομάδες περίπου και κοντά στα 4000 χτυπήματα καταναλωτών στην σελίδα που αναφέρει τα καταστήματα και τις προσφορές.

- Θυμάσαι τη σελίδα;

- Εννοείται! Ξέρεις, μπαίνω συχνά για να τσεκάρω και να ενημερώνω φίλους που είναι δικαιούχοι αλλά και γιατί αν βρω κάτι κοντά μου, προτιμώ να ενισχύσω τους συγκεκριμένους επιχειρηματίες από άλλους που κοιτάνε την κρίση να περνά μπροστά τους και δεν κάνουν κάτι.

- Φλυαρείς! Τη σελίδα!

- www.in.gr/symmaxia

- Ωραία. Και έχουν καλές προσφορές;

- Μέχρι 80% ή ακόμα και δωρεάν υπηρεσίες. Και μιλάμε βρίσκεις ό,τι να'ναι! Ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα διαμερίσματα για φοιτητές, γιατρούς, εμπορικά καταστήματα, super market, μεγάλες αλυσίδες! Και ξέρεις το κουσούρι μου με την οργάνωση του περιεχομένου... τους πήρα τηλέφωνο και τους πρότεινα να κάνουν ταξινόμηση όχι μόνο βάσει περιοχής αλλά και με το είδος της επιχείρησης. Γιατί οκ... μπορεί το sm μου να μην το αλλάξω αλλά αν π.χ. θέλω κορνίζες γιατί να μην ενισχύσω μια επιχείρηση που συμμετέχει στη συμμαχία και να πάω σε κάποιον που δεν είναι μέλος. Αν δουν ότι αποδίδει η συμμετοχή στη συμμαχία ως μέσο διαφήμισης, θα το προτείνουν κι εκείνοι σε άλλους καταστηματάρχες!

- Σωστά το σκέφτεσαι! Άσε που αν αυξηθεί πολύ ο αριθμός των επιχειρήσεων, ίσως να προστεθούν κι άλλες ομάδες δικαιούχων. Α! Παρεμπιπτόντως, ποιοι είναι δικαιούχοι;

- Αυτό που λες μάλλον έχει βάση. Γιατί μόλις πέρασαν τις 1000 επιχειρήσεις προσέθεσαν και τους φοιτητές και τα άτομα με αναπηρία. Στην αρχή ήταν μόνο οι άνεργοι και οι πολύτεκνοι.

- Άντε και στους χαμηλο-συνταξιούχους! Και για να σε προλάβω, δεν το λέω καθόλου ειρωνικά!

- Εντάξει, είναι δύσκολο να μπουν ομάδες που δεν έχουν αποδεικτικό για την κατάσταση που τους καθιστά δικαιούχους. Δηλαδή, ο συνταξιούχος τι θα κάνει; Θα πάει με το βιβλιάριο υγείας και το ΕΚΑΣ;

- Χαχα! Καλό!

- Μη γελάς... έχει όντως τεχνικές δυσκολίες.

- Και στα ΑμεΑ τι γίνεται; Με την κάρτα αναπηρίας;

- Ναι.

- Και με όσους έχουν βγάλει απ' την πίσω πόρτα κάρτα αναπηρίας; Όπως π.χ. με τις άπειρες αναπηρικές συντάξεις;

- Γιατί θες να με συγχίσεις; Θες να αρχίσω τώρα για την ατιμία που πάνε και παίρνουν επιδόματα που στερούνται άλλοι που τα έχουν ανάγκη; Μια χαρά δεν είχα καλή διάθεση; Σήμερα δε θέλω να στραβώσω με κάτι! Αυτό θα το αναλύσουμε μια άλλη φορά!

- Καλά ντε! Μη βαράς! Ας αλλάξουμε θέμα λέγοντας απλά: Ζήτω Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ!

Σώπα όπου να'ναι θα... σωπάσουν οι καμπάνες

Πρωί Κυριακής στα μέσα Μάρτη:

- Καλημέρα

- ....μέρα (μουρμούρισα με το ζόρι)

- Τι έχεις πάλι;

- Τι να έχω μωρέ... Άσε με Κυριακάτικα!

- Τι έπαθες, παιδάκι μου;

- Ξέρεις από τι ώρα σηκώθηκα; (ίσα που το χέρι μου αντέχει να σηκώσει το φλυτζάνι του καφέ)

- Μη μου πεις! 8.30; Τέτοιες ώρες βρίσκεις βάρβαρες την Κυριακή!

- Μακάρι αλλά πού! Ξέρεις ότι στις 9 σηκώνομαι με το ζόρι όταν με ξυπνάς εσύ! Αλλά σήμερα, πραγματικά ευχόμουν να ήσουν εσύ που θα με ξυπνούσες!

- Τι έγινε;

- 6.30

- Τι 6.30;

- Αυτό έγινε. Ξύπνησα 6.30.

- Για κυνήγι πήγες;

- Τρελάθηκες; Να με πλήρωναν δε θα το έκανα Κυριακάτικα!

- Τότε;

- Η καμπάνα.

- Ε;

- Η καμπάνα, παιδάκι μου, από την εκκλησία. Φαίνεται ήταν διακαής ο πόθος του καμπαναριού για τον Όρθρο και βάρεσε προσκλητήριο στις 6.30. Είναι δυνατόν; Έλεος δηλαδή! Διάβαζα ως τις 3. Και λέω, ΟΚ, ας διαβάσω τώρα που έχω όρεξη και θα κοιμηθώ το πρωί. Αλλά πού; Ήταν το πιο δύσκολο Σάββατο του τελευταίου χρόνου. Και ήθελα να κοιμηθώ μια Κυριακή πρωί! (μπουχου!)

- Πάλι ασυναρτησίες λες.

- Πώς να μη λέω; Έχεις δει κανέναν να έχει συγκροτημένη σκέψη μετά από αϋπνία - αγρυπνία;

- Πάρ'το πάλι απ' την αρχή...

- ΟΚ... Χθες, λοιπόν, ξύπνησα το πρωί με την προοπτική να διαβάσω. Δεν είχα πολύ διάθεση και δεν είχα και καθόλου έμπνευση. Συνεπώς, αποφάσισα να κάνω γενική στο σπίτι μιας και έπρεπε κι αυτό να γίνει κάποια στιγμή. Εντάξει ως εδώ;

- Κατανοητό.

- Ε... μετά, κατά τις 7, άραξα μια ώρα να ξεπιαστώ και κατά τις 8 άρχισα να διαβάζω. Ξέρεις... διπλωματική. Ε... τεςπα, είχα όρεξη και πέρασε η ώρα και διάβαζα ως τις 3. Συνεχίζω;

- Ναιιιιιιι

- Ε... με τα πολλά, ξαπλώνω κατά τις 3 και κοιμάμαι κατά τις 3.30 με την προοπτική να ξυπνήσω χωρίς ρολόι, ό,τι ώρα... Αλλά πού! 6.30 η ώρα, χτύπησε η καμπάνα της εκκλησίας. Και ξέρεις πώς ακούγεται σπίτι μου... Είχε και ζέστη, είχα ανοιχτά τα τζάμια, να σκεφτείς, ότι ξύπνησα τρομαγμένη από τον ήχο. Ένιωθα τις δονήσεις στο κρεββάτι μου!

- Πακέτο...

- Και λίγα λες! Μα είναι δυνατόν; Δηλαδή, άσε τους ξενύχτηδες που διασκέδασαν και από τα ξύδια κατά πάσα πιθανότητα δε θα καταλάβαιναν τίποτα ούτως ή άλλως αλλά ρε συ... υπάρχουν και άνθρωποι που δουλεύουν νύχτα και που περιμένουν μια Κυριακή να κοιμηθούν λίγο περισσότερο. Και έρχεται η καμπάνα να χτυπήσει στις 6.30 το πρωί; Άσε δε το άλλο... Τον τελευταίο καιρό, έχει απορρυθμιστεί το ρολόι της εκκλησίας. Έχουν την κακή συνήθεια να χτυπάνε και τις ώρες. Και σκέψου τώρα, στις 5 το απόγευμα να χτυπάει ξαφνικά 8-9 φορές. 12 τη νύχτα να μπερδεύεται και να χτυπάει 12 φορές λες και είναι μεσημέρι. Ό,τι να'ναι!

- Εντάξει, μωρέ... ωτοασπίδες.

- Αλήθεια; Και για να μην ξυπνήσω στις 6 το πρωί θα πρέπει να μην ακούσω ούτε το ξυπνητήρι και να αργήσω; Ωραία τα λες!

- Έχεις ένα δίκιο. Αλλά εντάξει... θα το συντονίσουν  και θα στρώσει.

- Δεν είναι τ' ότι ξύπνησα μία μέρα ούτε τ' ότι θα ξυπνήσω άλλες 5 ή άλλες 10.

- Το 'ξερα ότι υπάρχει δράκος και σε αυτό το παραμύθι!

- Φυσικά! Είναι τα 2 μέτρα και 2 σταθμά!

- Come again?

- Να, ρε παιδί μου... Αν π.χ. την ηχορύπανση την προκαλούσαμε εγώ κι εσύ, θα μας χτυπούσαν τα ντουβάρια. Αν συνεχίζαμε, θα μας έπαιρναν τηλ. ή θα καλούσαν απευθείας την αστυνομία. Για την ακρίβεια, μου 'χει τύχει να έρθει η αστυνομία γιατί ένα βράδυ καθίσαμε 5 άτομα στο μπαλκόνι (Ιούλιο μήνα, Σαββατόβραδο) και κάποιος ειδοποίησε, από άλλη πολυκατοικία, ότι κάναμε πολλή φασαρία και ήρθαν να μας κάνουν παρατήρηση. Και ρωτάω: αν ήμουν κανένα μαγαζί της παραλίας θα με έκλεινε κανείς; Ή αν έπαιρνα εγώ να καταγγείλω την "καμπάνα" θα μου έδινε κανείς σημασία;

- Voila! Κι έλεγα κι εγώ πού θα το πας...

- Εμ βέβαια! Αν είχε κανείς οικονομικό συμφέρον από τη συνάντηση των 5 στο μπαλκόνι μου, θα ερχόταν ποτέ η αστυνομία για την παρατήρηση; Όχι βέβαια! Και μήπως θα ενοχλούσε ποτέ κανείς την εκκλησία που είναι κράτος εν κράτει; Νομίζω εδώ αρμόζει το "ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ!" χαχαχα

- Χαχαχα, καλό!

- Μου τη δίνει! Ξέρεις... κάτι τέτοιες ώρες σκέφτομαι το "Liberte, Egalite, Fraternite". Είναι ένα αίτημα που από το 1789 και τη Γαλλική Επανάσταση σ' αυτή τη χώρα (που καλώς πολλοί την αποκαλούν Μπανανία!) δεν μπορούμε να το εφαρμόσουμε! Ελεύθεροι; Είμαστε και δεν είμαστε! Είμαστε όλοι δέσμιοι της αδιαφάνειας. Ισότητα; Σε ποιους και πόσους τομείς; Στην εργασία; Στη μόρφωση; Στην κοινωνική πολιτική; Στην υγεία; Αδελφότητα; Ναι, αμέ, πώς; Ο ένας κοιτά να βγάλει το μάτι του άλλου και παρακαλά να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα! Οι μόνοι που δεν το κάνουν είναι αυτοί που έχουν ήδη στραβώσει τον άλλο ή που ο άλλος πρόλαβε να τους στραβώσει και όσοι έχουν γείτονες που δεν έχουν κατσίκα!

- Χαχαχα

- Για γέλια είναι;

- Για γέλια δεν είναι αλλά όπως τα λες δεν μπορώ να μη γελάσω!

- Και το χειρότερο είναι πως ζούμε μέρες που τα 2/3 (αν όχι περισσότεροι) κρεμόμαστε στο χείλος του γκρεμού και οι υπόλοιποι είναι από πάνω, με τα σχοινιά δεμένα σε τζιπάρες χιλιάδων κυβικών και δε μας πετάνε το σκοινί να σωθούμε. Κι όχι μόνο αυτό αλλά έρχονται και μάς πατάνε τα χέρια για να πέσουμε στο κενό.

- Ανατρίχιασα!

- Τώρα ανατρίχιασες; Τόσο καιρό που το ζεις δεν έχεις ανατριχιάσει; Και μέσα σε όλα αυτά, έχουμε και ένα σωρό υποκριτές!

- Καταιγίδα νούμερο 2, έτοιμη να ξεσπάσει!

- Φυσικά και θα ξεσπάσει! Μα δεν μπορώ πια! Έχουμε ακούσει τις απίστευτες βλακείες τον τελευταίο καιρό! "Κι εμείς στο σπίτι μας, κύριοι, χάνουμε 25.000 ευρώ το χρόνο με τα νέα μέτρα". Αλήθεια κυρία Λούκα μας; Στο δικό μου σπίτι δεν μπαίνουν σύνολο 25.000 ευρώ το χρόνο! Και από τα 17 που έμπαιναν, είπατε να μου κόψετε τα 2.000, έτσι γιατί νομίζετε πως μου περίσσευαν! (ναι, έχω χάσει την μπάλα και φωνάζω κλαίγοντας). "Η εκκλησιαστική περιουσία είναι ένας μύθος". Ναι, πράγματι... Οι Mercedes που κυκλοφορείται είναι κάτι σαν το τέρας του Λοχ Νες, μόνο που αυτό το έχουν μόνο ακουστά ενώ τις Mercedes σας τις βλέπουν όλοι! Για να μην αναφερθούμε στους δίσκους και τα παγκάρια! Αναρωτιέμαι ποιος είχε την έμπνευση ότι με κέρματα μπορεί να σώσει την ψυχή του ή ποιοι κατάφεραν να πρωτοπείσουν κάποιον γι' αυτό! Πάει η κάθε γιαγιά και αφήνει τον οβολό της, που μπορεί να σημαίνει για κάποιους ότι θα φάνε ξερό ψωμί μια μέρα, γιατί σε τέτοια επίπεδα φτώχιας οδηγούμαστε σιγά - σιγά, με την ελπίδα ότι θα γίνει συσσίτιο για κάποιους που έχουν ακόμα λιγότερα από 'κείνη και καταλήγει να γίνει βενζίνη για αχόρταγα 16βάλβιδα και χρυσές μίτρες γι' αυτούς που το παίζουν εκπρόσωποι του Θεού στη γη!

- Έχεις τόσο δίκιο που δε μου πήγαινε να σε διακόψω.

- Ουφ! Πολλά είπα και να δω τι θα φάμε το μεσημέρι. Πάω να μαγειρέψω τίποτα, όσο ακόμα υπάρχει κάτι στο ψυγείο μας....