Αν μ’ αγαπούσες…

Αν μ’ αγαπούσες, θα ήξερες πώς χτυπάει η καρδιά μου για ‘σένα. Αν μ’ αγαπούσες θα ένιωθες τον πόνο μου όταν με αγνοείς. Αν μ’ αγαπούσες θα ήμουν η πρώτη σου προτεραιότητα μετά τον εαυτό σου και θα φρόντιζες και τις δικές μου ανάγκες μαζί με τις δικές σου.

Αν μ’ αγαπούσες θα σου αρκούσε να περνάς τις ώρες σου στην αγκαλιά μου. Αν μ’ αγαπούσες θα έκανες την ανάσα σου ανάσα μου και με κάθε μου δάκρυ θα κοβόταν η αναπνοή σου. Αν μ’ αγαπούσες, η αναπνοή σου δε θα κινδύνευε γιατί δε θα μ’ έκανες ποτέ να κλάψω.

Όλα γύρω μου καταρρέουν και το μόνο που χρειάζομαι είναι έναν τομέα να πάει καλά. Έναν τομέα για να στηριχτώ και να παλέψω για όλους τους άλλους. Αν μ’ αγαπούσες, όλα θα πήγαιναν καλά. Μα τώρα, καταρρέουν όλα και μαζί τους εγώ και εμείς…

Merde

Φοιτητικές Εκλογές - ΣΤΕΦ ΤΕΙ-ΠΕΙ

Ελλάδα, η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Να χαρώ εγώ τη νεολαία μας! Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί εκφράζεται η αποστροφή της πλειοψηφίας του συνόλου προς την πολιτική ζωή του τόπου. Αν αυτό είναι το πολιτικό μας μέλλον (μιας και πρόκειται για τα φυτώρια των αυριανών πολιτικών), τότε χαίρομαι που δεν πάτησα ποτέ σε αυτό το καραγκιοζιλίκι που λέγεται φοιτητικές εκλογές. Δεν είναι θέμα ούτε χρώματος ούτε πολιτικής παράταξης. Είναι η απόρροια της παιδείας του χαβαλέ.

Από αυτούς περιμένουμε να σώσουν την Ελλάδα από την κρίση;

Να τους χαίρονται οι μανούλες και οι μπαμπάδες τους που τους μεγάλωσαν με πιστωτικές κάρτες και τους έκαναν κάφρους.

Σε λέω…

Θέλω να σε πω “αστέρι μου”
και είναι λίγο γιατί είσαι το σύμπαν ολόκληρο.

Θέλω να σε πω “επιθυμία μου”
και είναι λίγο μπροστά στη μανία που με πιάνει σαν θέλω να σε δω.

Θέλω να σε πω “αγάπη μου”
και είναι λίγο μπροστά στη λατρεία μου για’σένα.

Θέλω να σε πω “πάθος μου”
και είναι λίγο μπροστά στη φωτιά που ανάβεις μέσα μου.

Θέλω να σε πω… Δεν ξέρω πώς…
Γι’ αυτό σε λέω “Έρωτα”

Κυνηγώντας… ανθρώπινες σχέσεις

Οι ανθρώπινες σχέσεις, δεν νομίζω ότι είναι σχεδιασμένες να μοιάζουν με κυνηγητό... Οι άνθρωποι είμαστε που τις κάνουμε έτσι γιατί ποτέ δε θέλουμε ό,τι έχουμε και πάντα αναζητούμε κάτι που δεν μπορούμε να αποκτήσουμε... Έτσι καταλήγουμε σε ένα ατέρμονο κυνηγητό. Τα πράγματα φτιάχτηκαν απλά για να μπορούν να έρχονται σε επαφή με την τελειότητά τους. Τ' ότι εμείς τα κάνουμε δύσκολα και σύνθετα είναι απλά γιατί κανείς από εμάς δεν είναι τέλειος...

Ένας τρόπος να πεις σ’ αγαπώ…

Δεν έχουμε γνωριστεί. Δεν ξέρουμε τίποτα ο ένας για τον άλλο κι όμως νιώθω σαν να'μαστε 2 σταγόνες της βροχής που τα σύννεφα δημιούργησαν για να τις ρίξουν τη μια δίπλα στην άλλη και να ενωθούν για πάντα φτιάχνοντας μια στάλα που δε θα εξατμιστεί ποτέ. Είναι χαζό και ανώριμο. Είναι χαζό και ανώριμο αλλά ο έρωτας γεννήθηκε για να βρίσκει πρόσφορο έδαφος στις καρδιές όσων η ζωή τούς έχει κουράσει με τη σοβαρότητα και την ωριμότητα....

Κι εγώ κουράστηκα να είμαι ώριμη και σοβαρή…

Αχ… άνοιξη

Έλεγα πως θέλω να μείνω μόνη
και να φροντίσω τον εαυτό μου.
Έλεγα τέρμα για ‘μένα οι άντρες
εκτός αν βρεθεί ο απόλυτος έρωτας.

Νόμιζα πως μιλούσα εκ του ασφαλούς
γιατί κάτι τέτοιο δε θα υπήρχε…
Νόμιζα πως οι απόλυτοι έρωτες
χάνονται κάπου μεταξύ ρουτίνας και αδιαφορίας.

Και ξαφνικά, μπαίνει η άνοιξη.
Μια άνοιξη χιονισμένη,
μια άνοιξη χωρίς τα συνήθη χρώματα
μια άνοιξη, όμως, γεμάτη αναγέννηση.

Άξαφνα γεννιούνται προσδοκίες
χαρά, όνειρα και έρωτας
Ακριβώς όπως το περιγράφει ο Σολωμός
μόνο που ο έρωτας χορεύει με το Μάρτη.

Ένα χάδι κι ένα φιλί,
μια ανάσα και μια ελπίδα
κι όλα γύρω αλλάζουν.
Κι εγώ αλλάζω.

Αλλάζουν όψη, χρώμα, άρωμα
και με παρασύρουν σε ένα χορό
πολύχρωμο κι ευωδιαστό
σ’ ένα χορό ατέρμονο.

Ένα χορό που κάθε βήμα
ζαλίζει και οδηγεί.
Οδηγεί σε μια πιο όμορφη μέρα,
σε μια πιο ζεστή νύχτα.

Ένα χορό που κάθε του φιγούρα
κραυγάζει ευτυχία.
Είναι όμορφα εκεί έξω.
Είναι όμορφα κι εδώ…

Σ’ αγαπώ…

Έφαγες;
Ναι. Κρυώνω
Η τροφή γέμισε το στομάχι μου
Η καρδιά μου όμως;
Αυτή πονά και κρυώνει

Σ’ αγαπώ.
Μ’ έναν τρόπο δικό μου,
ανόητο και ακατανόητο
Σ’ αγαπώ.

Είμαι κουρασμένος.
Απόψε δεν κοιμήθηκα.
Ούτε κι εχθές.
Έχω μέρες να κοιμηθώ.
Ούτε ξέρω πόσες.

Η μέρα γέμισε.
Η νύχτα ήρθε... φεύγει πάλι.
Ένας ψίθυρος στοιχειώνει το μυαλό μου
Σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;

Κι είναι η αγάπη μου ένα λουλούδι.
Λουλούδι σπάνιο.
Ένα άνθος στη μέση της ερήμου.
Μοναδικό σε ομορφιά.

Μόνο ένα.
Γύρω του άμμος. Κι αυτό διψά.
Κι η αγάπη μου. Κι εγώ.
Κι η καρδιά μου. Διψάμε.
Διψάμε για ‘σένα.
Μου λείπεις.

Τα χείλη σου...
Αχ! Τα χείλη σου.
Να ‘χα εκατό χείλη
να φιλώ τα δικά σου.

Τα ζουμερά σου χείλη αν φιλούσα,
εικόνα Παναγιάς η μορφή σου.
Μια φωτογραφία θολή κρατώ.
Και ονειρεύομαι.

Θάλασσες γαλανές.
Ένα μαργαριτάρι – το πιο λευκό -
το πρόσωπό σου.

Λιβάδια πράσινα.
Για στάσου!
Μια παπαρούνα;
Πού βρέθηκαν εδώ τα χείλη σου;
Μια δροσοσταλιά τ’ αγγίζει.
Λάμπουν.

Σκέφτομαι τα χείλη σου.
Ταξιδεύω.
Η διαδρομή με κούρασε.
Νυστάζω.
Ας κλείσω τα μάτια μου...

Τ’ όνειρο συνεχίζεται.
Σ’ αγαπώ.
Καληνύχτα.
Σ’ αγαπώ.